Taką Kasię Kowalską pamiętam w sumie od czasów podstawówki. Bardziej bliska stała mi się w okresie gimnazjalno-licealnym, kiedy to świetnie się utożsamiałam z jej tekstami. Wiadomo - bunt, nieodwzajemniona czy też zraniona miłość, tęsknota, lęk, różne obawy, głupie myśli. Chyba się powtarzam, ale to były piękne czasy. gdzie jedynymi zmartwieniami były nadchodzące klasówki. I tak bardzo chciało się wtedy być dorosłym, mieć te 18 lat i cały świat u swych stóp. Dorosła rzeczywistość jednak wszystko zweryfikowała i nie jest tak kolorowo, co nie znaczy, że nudno i męcząco. Po prostu inaczej, więcej obowiązków i więcej odpowiedzialnego myślenia. Po prostu ŻYCIE...
[...]
Kto mnie podtrzyma gdy zabraknie sił? Kto poda rękę w zamian nie chcąc nic? Kto powie mi gdzie mam iść dalej? Kto może mi to dać? Kto dotknie mnie choć chwilę? Kto może mi to dać?